key_prand View my profile

::นิทานกองไฟ::

posted on 22 May 2010 18:13 by key-prand in Fiction

 นิทานกองไฟ

 

 

 
 
 

 

 

 

    กาลครั้งหนึ่ง  นานมาแล้ว

    เจ้าแมลงน้อยปีกบางสดใส

    ขยับปีกไหวแผ่วเบา
    
    หลงใหลในพระพาย

    หลอกล้อ หยอกเย้า

    ปีกน้อยปลิวไปตามสายลม...




    แมลงปีกบางลืมเลือนคำสอน

    'อย่าหลงลมคำใคร'

    สายลมฤาใช่หินผา

    เพียงพลิ้วผ่านไป  

    พัดกรีดซ้ำบนก้อนเนื้อหัวใจ

     หาใช่มั่นคง


    

    'โอ้...

    เจ้าแมลงน้อย'

    พลันสุ้มเสียงทุ้มไหว  
    
    กระซิบผ่านสายลมหลอกลวง

    'เหตุใดจึงเศร้าหมอง  

    ตรมตรอมร้องไห้เพื่อสิ่งใด'


    

    แมลงผู้โง่เขลา

    เจ็บปวดเกินทานไหว

    โดดเดี่ยวเงียบงัน ไร้กำลังใจ

    'ความรักไยโหดร้าย

    สายลมหยิบยื่นเพียงความช้ำใจ

    มืด..ดำ... เหน็บ...หนาว'




    
    'เหนื่อยล้าหรือไร...แมลงน้อย

    โปรดหันมาที่นี่  

    จับจ้องมายังเบื้องหลัง

    มืด...ดำ...เหน็บ...หนาว จงจางหาย

    เหลือเพียงแสงสว่างไสว  

    และไออุ่นจากตัวข้า'



    
    'ความรักใช่เพียงแต่ความรวดร้าว

    เมื่อสิ้นราตรีมืดมิด  ทิวาเจิดจ้าจะกลับมา'
    
    กองไฟแห่งราตรีเอ่ย

    'หากแม้สายลมพัดทำร้าย

    จงรู้เถอะ ยังมีเปลวไฟนี้คอยรักษา

    ในค่ำคืนที่มืดสนิท จงเปิดตารับแสงสว่างจากข้า'



    

    แมลงตัวจ้อยรับคำ

    เปิดใจรับเปลวไฟสว่างไสว

    อุ่นไอห่อล้อมดวงใจ

    ราตรีแห่งรอยยิ้มกลับคืนมา

    กองไฟเอ๋ย  ท่านช่างมีน้ำใจ


    
    
    'โอ  กองไฟ...

    เหตุใดเจ้าจึงอยู่เดียวดาย'

    แมลงน้อยเอ่ยถาม

    เปลวไฟเงียบงัน

    เสียงปะทุแตกดัง

    ราวหัวใจของกองเพลิง


    

    'ชีวิตของข้าอาภัพ'

    น้ำเสียงเศร้าหมองบอกกล่าว

    'เหตุใด?'

    แมลงสงสัย  

    หากไร้เสียงตอบจากกองไฟ
    
    'ท่านเคยมีความรักหรือไม่'
    





    'โปรดอย่าถาม  

    เพราะเจ้าจะไม่มีวันได้คำตอบ'

    แมลงน้อยนึกถึงคำของเปลวไฟ

    เสียงเศร้าสร้อยตอบ

    และผลักไสไล่เจ้าแมลงออกมา

    'หากอุ่นพอแล้ว จงกลับไปเสียเถิด'



    

    

    'เพราะฟ้าใจร้าย...

    ข้าจึงไม่อาจมีความรัก

    เพราะหากผู้ใดรักข้า

    ผู้นั้นอาจไม่เหลือชีวิต

    ข้าเสียใจ'
    
    เปลวไฟคิดถึงแมลงผู้จากไป



    



    ปีกบางอ่อนไหวบินกลับมา

    ครั้งนี้...มิใช่สายลมพัดไป

    หากคือสายใจที่พัดมา

    'กองไฟเอย....

    ข้าคิดถึงท่าน

    สุดหัวใจของข้า'
    



    



    ความรัก...

    ปราศจากเหตุผล

    การกระทำที่เกิดจากความรัก

    ก็ปราศจากเหตุผลเช่นกัน

    แมลงจ้อยหอบหัวใจกลับมา

    เพียงเพื่อความรัก







    กาลครั้งนั้น

    แมลงน้อย...ผู้หลงรักกองไฟ

     ขยับไหวปีกบาง  หวัง...ระบำเพลิง

    พุ่งใส่อย่างโง่เขลา

    เปลวไฟเอ่ยร้อง

    'กรุณาอย่าใกล้ข้า   กรุณาอย่ารักข้า'






    ทว่าเปลวไฟ..ร้อน...แรง

    ผะผ่าว เผาผลาญ...แมลงโง่

    เหลือ...เพียงเถ้า

    หัวใจ

    ละลิ่วล่อง...

    ตามควันไฟ







    แมลงน้อยโง่เขลาหรือไร

    จึงไม่รู้ว่าความรักครั้งนี้

    ต้องแลกด้วยชีวิต...

    โง่เขลา...

    จนไม่รู้  

    ว่าเปลวเพลิงร้อนแรงเพียงใด

    
    




    
    ร่างกายอ่อนแอ   ปีกบางเบาหวิว

    เหตุใดจึงไม่รู้

    ว่าชีวิตนี้สั้นนัก

    ใครเลยจะรู้ว่า

    ในอีกหนึ่งวินาทีข้างหน้า  

    ความตายอาจจะมาเยือนก็เป็นไปได้


    




    

    มีชีวิตยู่โดยไร้รัก

    ฤา จากไปโดยมีรักโอบล้อมหัวใจ

    เจ้าแมลงโง่เขลาได้เลือกแล้ว

    


    




    เปลวไฟผู้เดียวดาย

    หอบอุ่นไอแห่งรักรอบตัว

    'แมลงน้อย... ข้ารักเจ้า'

    กระซิบแผ่วเบากับอ้อมกอดของความรัก

    'อีกไม่นาน ข้าจะไปหาเจ้า

    ลมหายใจของข้า จะดำเนินไปเพื่อเจ้า'

    






    ทุกข์ทรมานกับความสูญเสีย

    ฤา ใช้ชีวิตที่เหลืออยู่เพื่อความรัก

    กองไฟได้เลือกแล้วเช่นกัน






    


    กาลครั้งหนึ่ง

    ความรัก...

    อาจไม่จบลงด้วยความสุขเสมอไป

    สุข  เศร้า  เจ็บปวด  สมหวัง ผิดหวัง



    กาลครั้งนั้น

    หัวใจทุกดวงของคนที่มีความรัก

    จะดำเนินเรื่องราวมหัศจรรย์บนโลกใบนี้ไป

    ตลอดกาล....




y_prand
 
                            -แรงบันดาลใจ จาก ONCE UPON SOMETIMES -

                                      [ ประกอบฟิคกาลครั้งหนึ่ง...ลมหายใจ]

 

Comment

Comment:

Tweet

คุ๊ณณณณณ
นี่บลอกฟิคเค้าหละ
ฝากเยี่ยมชมด้วยคร้าาาา

#8 By solphase fiction. on 2010-06-15 01:40

มันเป็นฟิคที่กระแทกใจมากมายคุณนิ๊มมมมมม
ร้องให้เหอะ
ฮือออออ

แวะมาทักทายค่ะคุ๊ณณณ
มิสยู

#7 By solphase on 2010-06-08 18:34

โอ้ยยยยยยยยยยย เนื้อคู่!!

เค้าอยากอ่านแล้วววววววววว

#6 By อัม~ on 2010-06-03 15:15

พี่นิ่้มมมมมม ><
กอดดดดดดด ~
เสียวฟิคที่จะเอาไปลง TT
5 55 ... สู้ ๆ (บอกตัวเอง)
กร๊ากก ๆๆ

#5 By @oopeveseeyou on 2010-05-31 14:13

สุโก้ยเดส แฝดพี่!!!

#4 By yellow_kn (118.174.22.102) on 2010-05-30 13:44

แหนะ..
อ่านแล้วอยากจะบินเข้ากองไฟให้มันรู้แล้วรู้รวดไปเลย

#3 By @lordzaa on 2010-05-30 13:14

เป็นพวกไม่ค่อยอินในอารมณ์บทกลอนบทกวีเท่าไหร่
สงสัยเชื้อสุนทรภู่จะมาไม่ถึงตระกูล- -
แต่คนที่สามารถเขียนบทกลอนบทกวีได้
ใช่ว่าจะธรรมดานะ เพราะอย่างน้อยมันก็เป็นความสามารถพิเศษอย่างหนึ่ง ที่บางคน(อย่างพี่) ทำไม่ได้ ฮ่าๆ



ปล.สะดุดตรงพระพายๆ ก็เลยลองอ่านดู เพราะมันทำให้นึกถึงพี่รอยกับน้องพาย เอิ๊ก!

#2 By PANGL on 2010-05-28 03:16

โฮรกกกกกกกกกกกกกกกก
เค้าตั้งหน้าตั้งตารออ่านของนิ่มอย่างใจจดใจจ่อ!!!

กลอนเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า...
ถึงแม้ว่ารู้อยู่แก่ใจว่ามันอันตราย...
แต่หากได้รักแล้วก็พร้อมจะยอมมอบให้แม้กระทั่งชีวิตตนเอง...

งืออออออ
*ดิ้นไปดิ้นมา*

เค้าจะรออ่านนะตัว...

กอดดดดดดดดนิ่มแน่นๆ

คึคึ

#1 By solphase on 2010-05-27 20:50

Recommend